De Telegraaf  |  June 2002

OP ZOEK NAAR WORTELS IN ‘LICHTENDE SCHEMERING’

Vroeger bewoog ik me anders, meer zoals Aziaten bewegen: met trage bewegingsaflopen, bijna hypnotisch”, vertelt Mosterd. “Op het Koninklijk Conservatorium in Den Haag moest ik dat afleren, want de westerse dans vraagt om heel andere bewengingen.” Maar na een internationale dancarrière ging hij op zoek naar zijn andere wortels. En vond ze.

Ming Poon zet ingetogen frases met extereme lichaamscontrole neer – Foto Niels Walen


EXPLOSIEF

In de voorstelling is het danser Ming Poon die dergelijke ingetogen frases met een extreme lichaamscontrole neerzet. Subtiele vingerbewegingen, beheerste draaiingen. Omdat het de choreograaf niet allen om díe wortels, maar evenzeer om zijn Hollandse gaat en de vergroeiing van die twee, de confrontatie en de symbiose, vormt oud-NDT-danseres Esther Natzijl de tegenpool van Poon. Zij is expressionitisch, explosief, westers.  De tegenstelling zit natuurlijk veel diepér dan allen maar in uiterlijkheden,” zegt Mosterd.

“Wij in het westen zijn in de dans eigenlijk altijd uit gegaan van een verhaaltje, denk maar aan de hofballetten. En in elk geval is onze benadering veel intellectueler. De Aziatische dans is metafysischer en gaat veel meer uit van het instinctieve. Bovendien gebeurt er veel door suggestie.” Wat er aan bewegingstaal te zien is in ‘Lichtende schemering’ is gee kopiëring uit de Balinese of Javaanse hofdanstraditie.

Ester Natzijl is expressionistsch explosief en westers – Foto Niels Walen

Mosterd: “Daar heb ik te veel respect voor. Ik gebruik er basiselementen uit: Aziatische dans is bijvoorbeeld heel geaard, met de benen gebogen in de grond, geworteld als een boom als het ware.” Dat uitgangspunt staat in scherp contrast met de westerse dans, die juist los wil komen van de grond, denk aan de spitzen in het klassieke ballet, of de vele sprongen.

Zoals de twee cultuuren in Mosterd zelf bijeen komen, zo gebeurt dat ook tussen Poon en Natzijl, zozeer zelfs dat zij komen tot een unisono duet. Maar echt verenigbaar blijken de twee niet, ze groeien weer uiteen, yin en yang liggen te ver uit elkaar. De sterk autobiografische uitgangspunten van Mosterd (het huwelijk van zijn ouders) spelen daarin een hoofdrol. De toenadering is verweven met de afstoting, “waardoor ik mijzelf in een schemergebied voel”. De titel van het stuk is daar een verwoording van.

Ten slotte is die dubbelheid ook in de muziek terug te vinden. Op toneel bevindt zich gamelanspeler Niels Walen, wiens klanken zich vermengen met, maar ook geïsoleerd staan van westerse elektronische compositie van Paul Goodman.

‘Lichtende schemering’ van Gerard Mosterd staat op vrijdag 14 juni in het kader van de Pasar Malam Besar in het Bintang-theater in Den Haag. Aanvang 20.30 uur. De voorstelling is daar ook te zien op 20 juni; dan is de aanvang 21.15 uur. Op deze dag vertelt Mosterd ook over zijn drijfveren in een publiek interview in het Bibit-theater om 16.00 uur. Verdere informatie is te vinden op www.pasarmalambesar.nl en voorverdere vragen kan 0900-727.27.62 gebeld worden. De voorstelling zal dit en komend seizoen nog elders in het land te zien zijn.

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *