Utrechts Nieusblad  |  17 April 2003

Ook nu weer speelt choreograaf Gerard Mosterd met het contrast oost en west

Willemijn in ‘t Veld
De Amersfoortse choreograaf Gerard Mosterd laat zich inspireren door de tegenstellingen in zichzelf. Door zijn half-Indonesische achtergrond combineert hij oosterse en westerse elementen in zijn leefwijze. De confrontatie tussen beide werelden vormt het uitgangspunt van zijn werk. In zijn nieuwe productie Please let me see your face proberen twee dansers elkaars identiteit te ontdekken door hun maskers af te zetten.

“In Azië treden dansers meestal gemaskerd op,” vertelt Gerard Mosterd. Ze spellen rollen, kruipen in de huid van personages en vertellen op die manier een verhaal. Het gebruik van maskers hangt samen met de oosterse gewoonte de buitenwereld niet je echte gevoelens te laten zien. Een masker verhult of vervormt de werkelijkheid. Je weet niet zeker of wat je ziet ook echt zo is, of iemand zich anders voordoet dan hij is. Door het gebruik van maskers verschilt de oosterse dans sterk van westerse dans.  Mosterd: “In het westen wordt juist erg veel waarde gehecht aan het tonen van jezelf. Dansers worden er juist toe aangezet hun innerlijk op de voorgrond te laten treden.”

Als choreograaf speelt Gerard Mosterd met dat contrast tussen oost en west, tussen oosterse introversie en het extraverte karakter van westerlingen. Net als in zijn vorige productie, Lichtende schemering vormt de tegenstelling tussen oost en west het thema van zijn voorstelling. In Please let me see your face zijn dansers op zoek naar elkaars ware gezicht. Ze doen een poging te onthullen welke persoon schuilgaat achter de gesluierde dansers op het toneel.

Opnieuw koos Mosterd voor een duet tussen twee dansers van verschillende afkomst. Dit keer is de danseres, Wendel Spier, van Indonesische afkomst en de danser (Jerome Meyer) een Europeaan. De tegenstellingen in de dans worden gespiegeld in de muziek: een combinatie van livegespeelde Indonesische gamelan en elektonische muziek van de Canadese componist Paul Goodman, waarin samples van gamelanmuziek zijn te horen.

Heel zwart-wit gesteld geldt voor de oosterse levenswijze dat het oplossen van het ego als het hoogst haalbare wordt gezien, terwijl in het westen vooral de persoonlijke ontplooiing van het individu telt. “De expressie van het individu wordt van groot belang geacht, maar het is de vraag of je daardoor je werkelijke ‘ik’ leert kennen,” filosofeert Mosterd.

Zelf balanceert hij in zijn denken en voelen altijd op de grens van oost en west.  Voor hem vormt de tegenstelling een fundamenteel onderdeel van zijn wezen. Door zijn half-Indonesische achtergrond weet hij uit ervaring hoe confronterend het is als je niet weet welke houding je moet kiezen.

Is Mosterd uitgangspunt duidelijk autobiografisch, zijn thematiek is universeler. De vriendelijke glimlach die bedekt wat iemand wekelijk voelt of denkt is geen typisch oosters verschijnsel en het westen kent zijn eigen variant op die ondoorgrondelijke glimlach. Ook westerlingen dragen maskers om te verbloemen wat zij wekelijk denken. “Als je een Aziatische opvoeding hebt gehad, heb je geleerd je op de achtergrond te houden, in de schaduw te staan. Maar als je wilt functioneren in een westerse maatschappij moet je voor jezelf opkomen, jezelf profileren. Als je je altijd maar verschuilt achter een masker en niet jezelf kun zijn, verloochen je je identiteit.”

Het is dit dilemma dat Mosterd aan het publiek voorlegd.

Please let me see your face
choreografie Gerard Mosterd, theater De Lieve Vrouw Amersfoort, do 24 apr 20.30 u (première).

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *