de Gelderlander  |  6 June 2003

THEATER GERARD MOSTERD
Door PIEN KOOME

Ze hebben het er moeilijk mee, de vrijwilligers van theater ‘t Hemeltje. De zolder van hotel De Wereld aan het 5 Mei Plein bood 27 jaar lang een podium aan theater, dans en cabaret. Gisteravond viel definitief het doek. Overigens wel geheel in stijl met een theatrale dansvoorstelling van Gerard Mosterd. Een waardig en weemoedig afscheid. Medewerkster Eveline meldt vooraf even voor de zekerheid dat het publiek niet moet schrikken van de rotzooi. De ontmantelling van het theater is de dag ervoor al in volle hevigheid losgebarsten. En inderdaad, tijdens de klim naar de zolder passeren de laatste der Mohikanen lege ruimten, waar archiefkasten angstig leeg en schots en scheef verspreid staan.

Twaalf bezoekers hebben de warmte getrotseerd om de twee dansers Wendel Spier en Jerome Myer aan het werk te zien. De choreografie van Mosterd is ontwikkeld vanuit een combinatie van oosterse en westerse invloeden. Strakke en schokkerige dans op monotone muziek wordt afgewisseld met meditatieve klanken op gamelan, waarbij de dansers met hun lichamen goochelen alsof ze aan rituele uitdrijving doen. Wat is het toch mooi. Hang zes lampen op, zet veertig stoelen neer en hoppa, je hebt een theater. Zo was het ook in ‘t Hemeltje. Groot voordeel bij een dergelijk minuscuul geheel is de absolute intimiteit, die het publiek ondergaat vanaf het eerste moment van binnenkomst. Ook gisteravond was ondanks de geringe opkomst de serense sfeer direct voelbaar. Niet alleen bij de dansers en muzikanten, die overingens zowel soepel en verfijnd als brutaal en wild te keer gingen, maar ook bij het doodstille publiek.

Nog een pluspunt van zo’n kleine zaal: de artiesten zijn bijna aan te raken. Als de dansers hijgen en zweten, doe je dat als publiek ook. Je ziet de zweetdruppels op de voorhoofden en de glanzende lijven zijn zo dichtbij, dat je wel me ingehouden adem moet kijken. Warm of niet warm. De tegenstelling met grote schouwburgzalen, waar je als publiek ver verwijderd bent van de artiesten op het podium is gigantisch.

Maar Hotel De Wereld wordt weer een overnachtingsplek. Theater en filmhuis verhuizen naar een zaaltje aan de Burgstraat in Wageningen. In het nieuwe seizoen willen de vrijwilligers ook daar wekelijks programmeren. Maar liever waren ze nog even op de oude plek doorgegaan. “Het gebouw moet na Pinksteren leeg zijn”, laat vrijwilliger Eveline weten. “Het filmhuis is afgelopen week al gestopt. En vanavond valt ook voor het theater definitief het doek. Ik word daar wel een beetje weemoedig van. Maar de koelkast is nog vol, dus we kunnen in stijl afschid nemen. Met een borrel proosten op de mooie tijd, die we hier gehad hebben.”

Ondertussen zijn de temperaturen tropisch op zolder. Het publiek zweet net zo hard als de twee dansers. Een afscheid in stijl. Als ode aan ‘t Hemeltje.

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *