Archipel Magazine | 5 November 2003

In het Cosmic-theater in Amsterdam toonde choreograaf Gerard Mosterd (1964) onlangs zijn dansstuk ‘Please let me see your face’. Twee dansers, de Indische Wendel Spier en de Zwitserse Jerome Meyer, laten hierin hun maskers vallen en gaan op zoek naar elkaars identiteit. De begeleiding, live uitgevoerde Indonesische gamelan en elektronische muziek van Paul Goodman, benadrukt de thematiek: het verschil in levenshouding van oost en west. De totale compositie, de geladenheid, die door de vaak gepassioneerde danswegingen extra dimensie kreeg, en de soms karakteristiek elegante Indonesische bewegingen, intrigeerden steeds meer. Voor je het weet, word je weggevoerd in een wereld van verbeelding, een wereld die verwant is aan onze droomwereld misschien.

Intrigerend en knap is dat Gerard Mosterd in zijn poëtische productie het ‘ongrijpbare’ zo sterk liet overkomen. Mosterd: “Via bewegingen, composities en ruimtegebruik probeer ik een scala van emoties en beelden op te trekken, weg uit de harde rationele realiteit. We hebben net de Irak-oorlog achter de rug en de confronterende situatie met Bin Laden en George Bush is nog steeds aan de gang.  Het stereotiepe beeld van de oosterling is een glimlach, een vriendelijke uitstraling, maar je weet niet precies wat erachter zit.

De Europese en ge-Amerikaniseerde mens staat juist bekend om zijn tactloosheid en het bijna kwetsend direct op zijn doel afgaan. In de actuele wereldpolitieke situatie kun je je afvragen wie er echt open is. Dus ‘please let me see your face!’ Mijn vader is een echte ‘viking’ met blauwe ogen en mijn moeder is Indonesisch.

Zij heeft mij voornamelijk opgevoed en dat heeft bepaalde consequenties. Omdat je andere opvattingen hebt over hoe je je in het leven moet gedragen. Dat is een uitgangspunt in mijn voorstellingen.” Mosterd heeft diverse studiereizen naar Indonesië gemaakt en samengewerkt met Javaanse hofdansers. Zijn vorige voorstelling ‘Lichtende Schemering’ toerde ook door Indonesië.

Heel karakteristiek in de oosterse samenleving vindt Mosterd dat je als het ware een ‘Wajang’ bent, een schaduw. Je moet niet in het licht gaan staan, maar je bescheiden opstellen en niet op de voorgrond treden. “Dit is niet the combineren met onze drang om iets te realiseren, want hier moet je je ego juist profileren. Dit contrast kan tot conflicten leiden als je tussen die twee culturen bent opgevoed.”

Deze dansvoorstelling is komend najaar ook in Indonesië te zien:
27 en 28 september in Jakarta, Teater Utan Kayu, Gedung Kesenian en Erasmushuis;  4 en 5 oktober in Bandung;  9 en 10 oktober in Yogyakarta;  12 en 13 oktober in Solo;  15 en 16 oktober in Semarang;  18 en 19 oktober in Surabaya;  24 en 25 oktober in Malang;  en  29 en 30 oktober in Denpasar.

 

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *