Utrechts Nieusblad  |  2 April 2005

Door Robin Bruinsma

GERARD MOSTERD HAALT INSPIRATIE VOOR NIEUWE CHOREOGRAFIE UIT DE STILLE KRACHT

AMERSFOORT,  Gerard Mosterd is een jongen van 41, zo’n Wilhem Nijholttype waarop de jaren geen vat lijken te krijgen. De Amersfoortse choreograaf groeide op in een Nederlands-Indisch milieu en werd als kind al gefascineerd door vreemde culturen. “Die verscheidenheid maakt de wereld interessanter én ingewikkelder.”

DANSEN TUSSEN TWEE CULTUREN

Gerard Mosterd danste na zijn studie het Koninklijk Conservatorium in Den Haag onder meer bij het London Festival Ballet, het Basel Ballet, het Koninklijk Ballet van Vlaanderen, het Ulmer Ballet en Hwa Kang Taipei. De laatste jaren maakt hij choreografieën. De Amersfoorter heeft inmiddels een oeuvre opgebouwd. Op zijn conto staan Angin (2000), Luminescent Twilight (2002), Please Let Me See Your Face (2003) en Kebon. Zijn kenmerk is een ‘eigentijdse Euraziatische danstaal.”

Mosterd beweegt zich als zoon van een Indische moeder en Nederlandse vader, letterlijk en figuurlijk, tussen twee culturen. In zijn dansen drukt hij de contrasten uit. Zijn nieuwste choreografie, Kamu/Jij, wordt gedanst door vijf dansers. Mosterd, voor ‘t eerst samenwerkend met een dramaturg, voegt er teksten en projecties aan toe. Dat hij voor deze productie subsidie ontving van het Fonds Amateurkunst Podiumkunsten beschouwt Mosterd als een stimulans. In het najaar geven Mosterd en zijn gezelschap voorstellingen in Zuidoost-Azië.

Hij groeide op ‘met aardappels en rijst’, zag zich geplaast tussen contrasterende wereldbeschouwingen en probeert vanuit die context met zijn dansen een dialoog op gang te brengen. “Dans is communicatie en alleen door met elkaar te comuniceren, krijgen wij interesse voor elkaar.”

Voor de voorstelling Kamu/Jij haalde Gerard Mosterd inspiratie uit zijn eigen milieu en ervaringen, de actualiteit en de ‘erotische koloniale thriller’ De Stille Kracht van Louis Couperus, die schreef over de verborgen en onderdrukte erotiek in Indonesië. Nog steeds, ruim een eeuw later, aldus Mosterd, heerst in Indonesië een dubbele moraal. Recent voorbeeld: een wetsvoorstel stelt het openbaar tonen van genegenheid en homoseksualiteit centraal. “Zoenen op straat mag niet, je kunt er tien jaar celstraf voor krijgen. Een vage en volgens mij onuitvoerbare wetgeving, maar wel tekenend voor de nog steeds schizofrene situatie in het grootste moslimland ter wereld.” Mosterd hoopt straks, als hij zijn productie naar Indonesië ‘brengt’, een discussie met de bezoekers van zijn voorstellingen los te weken. Hij maakt in Kamu/Jij daarom ook een knipoog naar het verleden door preïslamitische, uit het oud-Javaans vertaalde erotische teksten uit te laten spreken. “Ooit werden daar seksualiteit en erotiek juist als mooi en volmaakt natuurlijk ervaren.”

SYMPATHIEK

Als danser-choreograaf Gerard Mosterd zich haarscherp bewust van wat hij wil maken en laten zien. “Ik toon wie ik van binnen ben, iemand uit een milieu waarin de nederigheid en dienstbaarheid van de Indische mensen botsten met westerse opvattingen over het profileren van je eigen ego. De Indische samenleving is sympathiek, maar gaat deels schuil achter een masker. Wat je werkelijk voelt, wie je echt bent, moet je verdringen. Het is een misverstand om te veronderstellen dat de Indische Nederlanders soepel zijn geïntegreerd. Ogenschijnlijk gebeurde dat wel, maar schijn bedriegt. Ik heb dat van zeer nabij meegemaakt. De Indische cultuur bepaalt nog steeds, ook bij de eerste generatie Indische Nederlanders, dat je je gevoelsleven onderdrukt. Andere etnische groepen in Nederland stellen zich open. De Antillianen doen dat ook en maken daarme hun specifieke problemen zichtbaar.”

Mosterd heeft de afgelopen twee maanden samen met zijn dansers “keihard gewerkt” aan Kamu/Jij. Hij selecteerde de groepsleden, onder wie twee met een Aziatische achtergrond, op hun individualiteit, gaf hen ruimte om bij te dragen aan het scheppingsproces en gedroeg zich (‘voor de eerste keer’) niet als een controlfreak. “Mijn dansers zijn geen marionetten aan een touwtje, maar vijf persoonlijkheden met eigen inbreng. Hiërarchische structuren heb ik losgelaten. Natuurlijk beslis ik uiteindelijk, want in dans moet je juist omdat je zoveel kanten op kunt strakke keuzes maken. Net zoals in mijn vorige choreografieën wil ik met de zeggingskracht van de beweging het persoonlijke en gemeenschappelijke zichtbaar maken.”

In Kamu/Jij wil Mosterd beklemtonen dat je de natuurlijke behoefte aan intimiteit niet zou moeten onderdrukken. Hunkerende lichamen die zinderende zinnelijkheid uitdrukken en dat dan incidenteel met een traag opgebouwde bewegingsafloop, zo zou Gerard Mosterd wat de toeschouwer in Kamu/Jij te zien krijgt, willen samenvatten. Minimalistisch haast, kaal aan de buitenkant, intens en verdiepend van binnen.

Kamu/Jij van Gerard Mosterd
ma 4 april (tryout), di 5 april (première) De Lieve Vrouw Amersfoort, 20.30 uur.

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *