Rotterdam Dagblad  |  May 2005

Door Mieke de Bont

Rotterdam – “Lichtende Schemering” van choreograaf Gerard Mosterd balanceert op de grens tussen oosterse en westerse dansculturen. Dansers Ester Natzijl en Ming Poon verbeelden de verschillen. Hij danst beheerst en ingetogen, met een scherpe controle over iedere spier. Zichtbaar tot in zijn vingertoppen. Zij danst expressief en meer explosief. Met een uitfreakend lijf, soms tollend over de vloer. Aanvankelijk danst hij solo. Achter bezwerende armen en golvende vingers beweegt het bovenlijf heen en weer. Een sterk oosters beeld. Poon neemt de tijd om zijn bewegingen uit te voeren en daar ga je moeiteloos in mee omdat de spanning voelbaar is.

ONVOORSPELBAARHEID

De tegenstellingen worden mooi tegenover elkaar gezet in aparte of parallelle dansfrases. Hij wordt wat losser in beweging, zij wat rustiger. Sommige handelingen, als het vastpakken van een been, lijken inwisselbaar. De onvoorspelbaarheid houd je scherp. Wie verwacht dat de dansers in een leeg, prominent lichtvlak samenkomen, komt bedrogen uit. Het duurt veertig minuten voor er een ontmoeting is. Aanvankelijk via een schimmenspel: een wit papieren wand scheidt de twee. Hij beweegt synchroon met haar schaduw. De dansers manipuleren de ruimte door het scherm te verplaatsen. De tegenstellingen in beweging zijn weer scherp. Met de herhaaldelijke plaatsbepaling lijkt Mosterd zich af te vragen waar deze dansvormen een plek hebben in zijn wereld en in de danswereld. Zelden werd een vraag zo helder in beeld en beweging vertaald. In het duet dat volgt is binnen een gevoel van veiligheid de confrontatie mogelijk. Soms venijnig, soms grillig, maar steeds saamhorig: de toon wordt feilloos gezet. Toch kiest ieder uiteindelijk voor zichzelf. Er is voor beide werelden plaats, lijkt Mosterd te zeggen. Naast de zeggingskracht is er ruimte voor associatie, voor een eigen invulling. Voor mij is het samenzijn niet mislukt, maar ga je uiteindelijk toch je eigen weg. Tegen het einde duurt een enkele scène te lang. De aanwezigheid van de gamelanspeler leidt af. Vooral gezien zijn kleine rol. Toch valt op dit stuk weinig af te dingen. Mosterd weet twee dansstijlen mooi ineen te vlechten, vooral met deze twee prachtige dansers.

‘Lichtende Schemering’ van Gerard Mosterd. Gezien: gisteravond in Lantaren/Venster.

Eastern Restfulness Versus Western Hecticness
[English Translated]

By Mieke de Bont

Rotterdam – “Luminescent Twilight” by choreographer Gerard Mosterd balances on the edge between Eastern and Western dance cultures. Dancers Ester Natzijl and Ming Poon visualize the contrasts. He dances controlled and soberly, with a sharp command of every muscle. Visible until his finger tips. She dances expressive and more explosively. With a hysteric body, sometimes spinning over the floor. Initially he dances solo. Behind hypnotizing arms and fluent fingers the body moves in zigzag course. A strong oriental image. Poon takes time to execute his movements and one easily follows this because one feels the tension.

UNPREDICTABLE

The contrasts are being put across beautifully in separate or parallel dance phrases. He becomes freeer in his movements, she more calm. Some actions, such as grabbing a leg, seem exchangeable. The unpredictability “keeps you on your toes’. Anyone expecting the dancers to meet in an empty, prominent lit field will be tricked. It takes fourty minutes before an encounter takes place. At first by means of a shadow play: a white paper screen separates the two. He moves synchronously with her shadow. The dancers manipulate space by moving the screen. The contrasts in movement are extreme again. With the repetitive positioning must Mosterd seems to ask himself were these dance patterns find a place in his world or the dance world. Seldom a query has been so clearly formulated in image and movement. In the duet which follows a confrontation is still possible within the feeling of safety. Sometimes venomous, sometimes capricious, but always unified: the mood is set immaculately. Eventually both of them choose to go their own way. Mosterd seems to say that there is room for both worlds. Aside from the expressive power there is still space for associations and thus for an individual interpretation. For me this means that the act of togetherness was not a failure, but in the end one goes one separate way. Near the end one or two scenes were too long. The presence of the gamelan player was a distraction. In particular considering his minor role. And yet there’s little to criticize about this production. Mosterd is able to melt two dance styles beautifully, in particular with these two splendid dancers.

“Luminescent Twilight” by Gerard Mosterd. Seen: yesterday evening in Lantaren/Venster.

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *