Haagsche Courant  |  2 June 2005

DANS ‘Kamu/Jij’. Choreografie: Gerard Mosterd. Dans: Wendel Spier, Anne-May de Lijser, Thao Nguyen, Kay Patru, Rein Putkamer. Gezien: woensdagavond, Den Haag (Theater Zwembad De Regentes)

Opgegroeid in twee culturen, met pindakaas en sambal, met boerenkool en bami. Voor sommige Indo’s levert die dubbele culturele bagage een vrijwel continue innerlijke strijd op; anderen halen juist het beste uit die twee werelden. In ‘Kamu/Jij’ lijkt de choreograaf qua vorm gekozen te hebben voor het laatste. In de inhoud zit wel degelijk een eenduidig statement verborgen. In deze voorstelling, onder choreografie van Gerard Mosterd, komen bewegingen voor die wortelen in zowel de westerse als de Aziatische dans; het levert prachtige beelden op.

Bijvoorbeeld wanneer de voeten zigzaggend over de vloer bewegen, zonder dat de voet wordt opgetild, terwijl het bovenlijf in samenspel met de armen als een dolle kronkelt. Ook komen klassieke Aziatische referenties voor; wanneer dansers met de armen gehoekt het hoofd vloeiend uit de nek licht heen en weer bewegen.  Mosterd baseerde zich voor dit nieuwe werk op ‘De Stille Kracht’, de klassieker van Couperus, waarbij de choreograaf zowel focust op de onderdrukte erotiek als op het taboe van het uiten van genegenheid in het openbaar. Wat tot uiting komt in een voorstelling die bestaat uit individuele scènes, gedanst in wisselende formaties.

Mooi is in dit geheel het ‘ménage à trois’, waar het erotische aspect duidelijk naar voren komt. Dit is niet altijd het geval, maar dat past eigenlijk wel bij de aard van het totaal, want een zekere ondoorgrondelijkheid kenmerkt deze voorstelling. De choreograaf tilt een tipje van de sluier op omtrent zijn bedoelingen, maar licht ze gelukkig niet al te nadrukkelijk toe.  Zo is subtiel voelbaar dat in een duet een uitspraak over homoseksualiteit wordt gedaan – homoseksualiteit wordt in de actuele wetsvoorstellen van Indonesië strafbaar gesteld. En in de lachscène wordt duidelijk dat het zeer ongepast is je werkelijke gedachten te tonen. Een vorm van beleefdheid die hier tot in het hilarische is doorgetrokken.

Samen met de preïslamitische erotische teksten uit het oud-Javaans en de mystieke, ondoorgrondelijke geluidscomposities heeft de choreograaf een voorstelling neergezet die zowel wat vorm als inhoud betreft je nog lang zal heugen. Dat het totaal dan net te lang is en geen echte spanningsboog kent maar een optelsom van delen is, neem je op de koop toe.

[English Translated]
Haagsche Courant | 07-06-2005 | Voorpagina
Copyright © 2005 Haagsche Courant – alle rechten voorbehouden

The Best Of Two Worlds

Grown up in two cultures, with peanut butter and chilli pepper, with cauliflower and noodles. For some Indo’s such a double cultural background produces a nearly ongoing inner fight; others obtain the best from those two worlds. In “Kamu/Jij” the choreographer seems to have chosen for the latter concerning form. In its content a really uniform, hidden statement is present. In this show, under choreography of Gerard Mosterd, movements appear which are rooted in both Western and Asian dance which provides splendid images.

For example when the feet move zigzagging over the floor without being lifted, while the upper body teams up with the arms in enraged twists. Also traditional Asian references are present; when the dancers move their heads slightly from within the neck, fluidly back and forth. Mosterd based himself for this new work on “the Hidden Power” the classic novel by Couperus, where the choreographer focuses both on the oppressed eroticism and on the taboo of expressing affection in public. This finally resulted in a performance which consists of individual scenes, danced in changing formations.

Beautiful within this all is the “ménage à trois ‘, wherein the erotic aspect comes clearly forward. This is not always the case, but that is appropriate in fact for the nature of this total, because a certain inpenetratability characterises this performance. The choreographer tilts a little bit of the veil on its intentions, but he fortunately does not comment on them too explicitly. Thus, subtly it is tangible that in a duet a statement concerning homosexuality is pronounced – homosexuality is put in the current government bills of Indonesia to be illegal. And in the laughter scene it becomes clear that it is very inappropriate to show what you really think. A form of courtesy which has been impregnated here unto a hilarious degree.

With preïslamic, erotic texts from the old-Javanese and mystic, unfathomable sound compositions the choreographer has delivered a show which concerning both form and content will stay for long in your memory. Even though the production as a whole is slightly too long and there is no real dramatic line but a concantenation of separate sections, this is something one accepts.

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *