Dagblad van Het Noorden  |  5 October 2007

Recensie dansvoorstelling ‘paradise a woman?’
Hommage aan niet-westerse cultuur

Gebeurtenis: dansvoorstelling ‘Paradise a woman?’. Choreografie: Gerard Mosterd en Boi G Sakti.  Dans: Davit, Mislam, Eka Oktaviana, Verawaty, Amaranta Velarde Gonzalez, Leonor Carneiro, Masako Ono.  Muziek: Dony Irawan, Paul Goodman.  Beeld: Wilhelmus Vlug.  Gezien: 13/10 Tamboer, Hoogeveen.  Publiek: 25. Nog te zien: 31/10 Posthuis Theater, Heerenveen; 6/11 Muzeval, Emmen: 8/11 Kruithuis, Groningen; 9/11 ‘t Kielzog, Hoogzand en 11/11 De Kolk, Assen.
Door Minke Muilwijk

De Minangkabau-gemeenschap op West-Sumatra heeft een matriarchale cultuur: de vrouw is de baas.  Choreograaf Boi Sakti heeft zijn wortels in die cultuur, de Nederlands-Indonesische theatermaker Gerard Mosterd deelt de bewondering voor het vrowelijke.  Samen maakten ze de voorstelling Paradise a woman?, waarbij ze een oude mythe over de vrouw als heerseres in het paradijs als uitgangspunt namen.

Toch is Paradise a woman? Meer dan een viering van ‘het vrouwelijke’.  De voorstelling had een sterk scenische opbouw: het publiek kreeg telkens een fragment te zien van dominantie en overgave, van samen en alleen, van vrouwelijk en mannelijk.  De voorstelling was daarmee in de eerste plaats modern; je herkende het idioom van de moderne dans in de confrontaties tussen individu en groep.  De sferische videobeelden van Wilhelmus Vlug en de muziek van Irawan en Goodman versterkten dit nog.  Van het geheel ging een suggestieve werking uit.  De slangachtige kronkelingen van het lichaam, de feminiene spierballerij en het exotische vingerwerk gaven tezamen vooral een indruk van kracht en felheid.  Een felheid waarvan de voornaamste karaktertrek ernst was, en strijdbare toewijding.

Hoe modern ook in haar verschijningsvorm, door dat hoekige en rechtlijnige kreeg de voorstelling uiteindelijk wel degelijk iets van een ritueel, en van een hommage.  Een hommage, niet zozeer aan de vrouw, maar wel aan een niet-westerse cultuur, ver van het nivellerende poldermodel, met alle scherpe kantjes er nog aan.  Een eerbetoon, dus toch, aan een paradijselijke toestand die onherroepelijk aan het verdwijnen is.

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *