Tropentheater  |  17 November 2007

Mosterd & Sakti:
Paradise … A Woman?

Eigentijdse Nederlands-Indonesische dansproductie

choreografie:
Boi G Sakti & Gerard Mosterd
dans:
David Fitrik
M. Mislam
Eka Oktaviana
Verawati
Wendel Spier
Ya’ala Szomoru
Naomi Deira
dramaturgy:
Jacqueline Algra
licht:
Boi G Sakti, Gerard Mosterd
videoprojecties, set design en uitvoering:
Wilhelmus Vlug
compositie:
Dony Irawan
samples
Paul Goodman, Leon De Lorenzo
produktie/management:
Stichting Nieuwe Huizen
techniek:
Roland van Meel, Sonny Sumarsono

Na een succesvolle zuid-oost Aziatische tournee is de bijzondere Nederlands-Indonesische co-productie Paradise a Woman? Inmiddels begonnen aan een uitgebreide Nederlandse tournee.  Deze voorstelling verbindt het ongebruikelijke bewegingstheater (minang silek/pentjak silat) van de matriarchale Minangkabau uit Sumatra met eigentijdse dans en videoprojecties. Vier Indonesische dansers gaan de strijd op het podium aan met drie Europese moderne dansers.

Gemaakt in Jakarta door de wereldwijd gelauwerde Minang theatermaker Boi G Sakti en de Nederlands-Indische choreograaf Gerard Mosterd handelt deze surrealistische Multimedia dansvoorstelling over de strijd tot overleving van een door vrouwen geleide en vormgegeven maatschappij zoals bij de Minang.

Gerard Mosterd (41) geldt als een van de vernieuwers in de danskunst.  Als geen ander weet hij een Indische achtergrond plaats te geven in zijn choreografie.  Dat maakt hem populair in oost en west.  Mosterd maakt voorstellingen waarin hij autobiografische (Indo-Europese), literarire en hedendaagse thema’s verwerkt.

Zijn fascinatie voor niet-Westerse (theater-) culturen werd eigenlijk pas echt aangewakkerd toen Mosterd in 1986, een jaar na zijn astuderen aan het Haagse Conservatorium, een uitnodiging kreeg van Taiwanese consulaat om gastvoorstellingen in Taipei te dansen.  In die tijd danste hij in Antwerpen en zijn focus ging volledig uit naar de Westerse danscultuur.  Mosterd raakte gefascineerd door de podiumkunst aldaar en voelde meteen een soort affiniteit, ook omdat hij als kind van Indische afkomst al in dansrituelen improviseerde nog voordat hij werd aangenomen op de danscademie.  Sindsdien bleef het bereizen en onderzoeken van Azië steevast op zijn menu staan en gezien zijn achtergrond is het niet vreemd dat de artistieke zoektocht van Mosterd hem uiteindelijk naar Indonesië leidde.

Mosterd is van mening dat de eigentijdse Indonesische podiumkunst in de regel blijft steken in tratitionele concepten en bewegingstechnieken.  Daarom giet hij zijn choreografieën in een eigentijds en eigenzinnig jasje zonder de Indonesische en Maleisische dansculturen die hij bestudeerd heeft letterlijk te kopiëeren, maar er wel naar verwijzen.  Wanneer traditionele danstechnieken letterlijk worden toegepast in nieuwe choregrafieën, gaat de eigenheid van de maker verloren.  In zijn ontwikkeling als maker concentreert Mosterd zich steeds meer op de inhoud van de voorstelling.  Het plaatsen van sprekende bewegingen in een zinvolle context is hierbij zijn uitgangspunt.  Voor mosterd schuilt hierin een grotere uidaging dan het uitsluitend produceren van fraai bewegingsmateriaal.  Om dat te bereiken werkt Mosterd samen met een dramaturg, maar ook betrekt hij de dansers veel meer in het scheppingsproces.  Deze zoektocht naar betekenis is tegelijkertijd een psychotherapeutisch proces voor de choregraaf.

Sakti’s werkk is een voortzetting van de danskunst van zijn inmiddels overleden moeder, de spraakmakende choreografe Suid Gumarang.  Bessie Award-winnaar Sakti ontwikkelt eigenzinnig en eigentijds danstheater vanuit matriarchale thema’s die diep geworteld zijn in de Minangkabau-gemeenschap (een regio van West Sumatra).  Hij linkt deze thema’s aan hedendaagse onderwerpen en zijn bewegingsidioom komt voort uit een emotionele natuurverering.  Verbondenheid en afzondering, de samenhang tussen mensen, de manifestatie van het individu in de omringende wereld, komen aan bod.  Deze kleurrijke, fascinerende voorstelling verweeft eigentijdse dans op een even vanzelfsprekende als verbazingwekkende manier met tot de verbeelding sprekende videobeelden.  De projecties laten een reis zien van het oorspronkelijke pradijs tot een hedendaagse variant en worden ondersteund door een intrigrend klanktapijt.

De voorstelling duurt zestig minuten zonder pauze

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *